;
niedziela, 21 czerwiec 2009 00:00

Magia czerwona

Napisała
Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Gdy tylko ludzkość rozwinęła technologię broni i nauczyła się organizować, aby móc skutecznie zwalczać swoich naturalnych wrogów, zaczęła używać tych rzeczy również przeciwko sobie nawzajem. Wiele z tego, co uważamy za nasz ewolucyjny sukces (zdolności manualne, umiejętność porozumiewania się poprzez dźwięk, wyprostowana postawa, zdolność do wydawania i wykonywania rozkazów oraz dyscyplina) wykształciło się właśnie podczas tysiącleci zorganizowanych walk między ludzkimi plemionami. Nasza moralność jest odbiciem naszej krwawej przeszłości, jako że wciąż atak na członka własnej grupy pozostaje tabu, podczas gdy obowiązkiem jest atakować obcych. Pozostaje tylko określić, kto jest tym obcym. Gdy możliwości wojny są ograniczone, wyrażamy swoją agresję w grach i sporcie. Patrząc się na cały etos sportu i jego terminologię łatwo zauważyć, że jest on niczym wojna, tyle że toczona wedle pewnych reguł.

 

Jednak nie należy sądzić, że wojna jest ich pozbawiona. Wojny prowadzi się po to, aby poprawić swoją pozycję przetargową. Na wojnie grupa wrogów jest traktowana jako pewien zasób, który ktoś chce w jakimś stopniu kontrolować. Wojny są prowadzone po to, aby poniżyć przeciwników, a nie ich eksterminować. Ludobójstwa nie są wojnami.

Struktura i sposób prowadzenia wojny odzwierciedla wbudowany w nasz system nerwowy program "walcz lub uciekaj". W walce celem jest wytrącenie wroga z trybu walki i wrzucenie go w tryb ucieczki. Tak więc, zakładając, że obie strony mają na tyle siły, że walka ma dla nich sens, czynnikiem decydującym zdaje się być morale. I rzeczywiście jest ono decydujące w jakiejkolwiek formie konkurowania między ludźmi, czy to sportowego, czy to wojennego.

Czerwona magia ma dwa aspekty: po pierwsze, inwokacja siły, agresji, żywotności i morale, aby być silnym w jakimkolwiek konflikcie, od życia jako takiego aż po wypowiedzianą wojnę, a po drugie - prowadzenie rzeczywistej magicznej walki. Istnieje wiele godform wyrażających Ja-Wojownika, choć hybrydy oraz bóstwa wymyślone na własny użytek działają równie dobrze. Ares, Isztar, Ogun, Thor, Mars, Mitra and Horus to te, które są używane szczególnie często. Nie należy lekceważyć współczesnego symbolizmu. Broń palna i środki wybuchowe są równie dobrymi narzędziami czerwonej gnozy jak miecze i łuki. Niezastąpione są bębny. Sigile są rysowane łatwopalnymi cieczami, a czasem inwokacji dokonuje się wręcz wewnątrz płonącego koła.

Magia bojowa jest zazwyczaj praktykowana otwarcie, po publicznym zagrożeniu wrogowi i wyklęciu go bądź też uczynieniu go odbiorcą nieprzyjemnie wyglądającej runy, zaklęcia lub talizmanu. Celem jest poniżenie i kontrola nad przeciwnikiem, którego należy w tym celu doprowadzić do tak silnej paranoi, jak to tylko możliwe, i którego należy informować o ataku. W przeciwnym razie magia bojowa przyjmuje formy magii używanej w Rytuałach Entropii, w której sigile i serwitory również niosą do celu autodestrukcyjną informację, jednak z intencją śmiertelną.

Jednak należy pamiętać, że prawdziwym mistrzostwem Czerwonej Magii jest zdolność przejawiania tak wielkiej żywotności, morale i potencjału agresji, aby nigdy nie było konieczne użycie magii bojowej.

Czytany 4011 razy Ostatnio zmieniany piątek, 21 październik 2011 00:33
Więcej w tej kategorii: « Magia oktarynowa Magia błękitna »

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.

Polecamy

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.